احمد اوبالینین آناسی حیاتینی دهییشدی…
بنؤوشه بیبی…
ندنسه قالین گؤزلویونون آرخاسیندا گیزلنن معنالی گؤزلریندن
هیجران و حسرت دولو دالغالارین ایضطیرابینی گؤرنده
من ده دوشونوردوم درینلییینده اولان حسرته…
بو گون حیاتینی دییشدین و بو ایضطیرابلارا سون قویدون…
آما هئچ واخت او دالغالی و مئهریبان گؤزلرینی اونوتماق اولماز…
ننهم منه ناغیلدیر!
ننه! ننه! های ننه!
گؤزلری مرجان ننه!
گل اوتوروم دیزینده،
سنه دئییم جان ننه!
ننهم منه ناغیلدیر!،
من ناغیل سیز یاتمارام.
اونوتمارام ننهمی،
هئچ واخت اونو آتمارام.
ننه! ننه! های ننه!
سسلهییرهم هئی سنی…!
من ناغیل سیز قالمیشام
چاغیر های ننه! منی…!
Əhməd Obalının Anası həyatını dəyişdi…
Bənövşə bibi…
Nədənsə qalın gözlüyünün arxasında gizlənən
mənalı gözlərindən hicran və həsrət dolu dalğaların iztirabını görəndə
mən də düşünürdüm dərinliyində olan həsrətə…
Bu gün həyatını dəyişdin və bu iztirablara son qoydun…
Ama heç vaxt o dalğalı və mehriban gözlərini unutmaq olmaz…
Nənəm mənə nağıldır
Nənə! Nənə! Hay nənə!
Gözləri mərcan nənə!
Gəl oturum dizində,
Sənə deyim can nənə!
Nənəm mənə nağıldır
Mən nağılsız yatmaram
Unutmaram nənəmi,
Heç vaxt onu atmaram
Nənə! Nənə! Hay nənə!
Səsləyirəm hey səni…!
Mən nağılsız qalmışam,
Çağır hay nənə! Məni…!
